|
|
| Voor kerst 1951 | | | De Vlaamse Reus zat ineen gedoken op de werkbank. Dat was een ongewone plaats voor haar. Haar grote zwarte angstogen, de blik daarvan, herinner ik me nog goed. Mijn broertje en ik mochten na lang aandringen kijken hoe dat ging.
Naast het konijn lag een korte stok. We keken gespannen. Ineens een snelle zenuwachtige armbeweging. Het konijn piepte schril. Met een krachtige sprong was het konijn op het bovenste schap in de schuur gesprongen. Ze wist het nu zeker. Hartverscheurend piepend wachtte ze af.
'Mis', zei mijn broertje. We werden de schuur uitgestuurd. Buiten hoorden we het verdere verloop van de slachtpartij. Dat ging gepaard met luid vloeken en gestommel, waarna het piepen stopte.
Of ik van het konijn gegeten heb? Ik moet u teleurstellen, het antwoord is ja. Ook denk ik er over om een paar konijnenhokken te timmeren, want dat is nog eerlijk vlees.
Dolf | | | aantal reacties: 1 | reageer | gepost door JM op dinsdag 29 december |
| |
| Onbewust a-sociaal | | |  Moet ik me zorgen maken over de maaginhoud van stormvogels op de Nederlandse kust? Dat zou moeten, maar doe ik het ook? Kan ik er iets aan veranderen? Er zijn gemiddeld twaalf stukjes plastic in gevonden. Het onderzoek is een recente uitslag over zeshonderd stormvogels.
Ik schrijf dit verhaal met een plastic pen. Ik schrijf al jaren met gevonden balpennen die ik vind tijdens wandelingen. Meestal verloren door schoolkinderen.
In de Indische oceaan in de buurt van Hawai drijft een plastic eiland ter grootte van Frankrijk en Spanje, wat daar door de stroming terecht komt.
Ik maak me zorgen over die bende die we er met z'n zes miljard van maken. De wereld naar de bliksem helpen. We schieten al lekker op. Zeg wat u denkt. 'Wat een chagrijn'. Geeft u mij dan een sprankje hoop als u durft.
'k Heb dit jaar een boom geplant. Helpt niet zoveel als je weet, dat China 25 miljoen bomen per jaar kapt om er eetstokjes van te maken.
En dan laat men hier in Nederland op tv een spotje zien met als onderwerp 'onbewust a-sociaal'. Terwijl er voor de Nederlandse kust elk jaar 20.000 ton afval in de Noordzee wordt gedumpt.
Dolf | | | aantal reacties: 2 | reageer | gepost door JM op maandag 9 november |
| |
| Toekomstmuziek | | |  'Daar komt niets van in, ga jij maar een vak leren'. Dat waren woorden die niets open lieten. Er was al beslist.
Tien jaar was ik, toen ik voor het eerst het Gelders Orkest hoorde spelen. Het orkest bestond toen zestig jaar. Ze speelden die dag op de Ronde Weide van Sonsbeek. Het was een zonnige dag. Ik vond het prachtig. In zo'n groot orkest meespelen, dat wilde ik. Daar kwam ik mee thuis. Helemaal vol van die mooie klanken.
Het werd werken met olie, metaal, rubber en vuil.
Voor de tweede keer van mijn leven was ik bij een uitvoering van het Gelders Orkest. Het honderdtwintig jarig bestaan werd nu in Musis Sacrum gevierd. Het was kil en guur weer toen ik me naar de concertzaal begaf. Het waren hemelse klanken die het orkest speelde.
Dolf | | | aantal reacties: 3 | reageer | gepost door JM op dinsdag 20 oktober |
| |
| Vorig leven | | | Seks, comazuipen en pijnbanken op het marktplein. Men dronk toen de hele dag bier. Kloosterlingen brouwden het. Moest wel, want van water drinken in de stad viel je ter plekke dood neer zo verontreinigd was dat. Dus om niet van dorst om te komen moest je de monniken te vriend houden.
Op de panelen van de 15e-eeuwse schilder Hiëronymus Bosch is het te zien hoe hij op surrealistische wijze zijn tijd uitbeeldde. Voor de derde keer ben ik naar 's Hertogenbosch gegaan om het te bekijken. Ik krijg er geen genoeg van. Rembrandt, Frans Hals, Van Gogh, allemaal heel mooi. Maar één keer was genoeg. Bosch schilderde een droomwereld van nachtmerries en gruwelijkheden wat elke keer weer boeit. Ik weet niet waar het vandaan komt die fascinatie. Ik denk dat ik in die tijd geleefd heb. Elke keer als ik in die stad een Bossche Bol eet, verbeeld ik mij een dood vogeltje in de slagroom te vinden. Dat is nog niet gebeurd. Ik meen me namelijk iets te herinneren.
Dolf | | | aantal reacties: 1 | reageer | gepost door JM op zondag 4 oktober |
| |
| Loes | | Dagboek | | Op het perron van station Dieren belde mijn vrouw me en vertelde dat Loes was overleden.
Hartstilstand. Mijn gevoel zei me dat de omstandigheden daar oorzaak van waren. Ze woonde in een “zorgvilla” waar ze zich niet thuis voelde. Haar te helpen daar weg te komen werd tegengewerkt. Loes was eenzaam op een te klein en koud kamertje en overgeleverd aan zorgparasieten. Haar nog enige familie (schoonzus) belde me later die dag. We spraken over deze treurige gebeurtenis. We waren het er over eens dat het goed zo was. De “zorgvilla” was een melkkoetje kwijt. Er klopten weinig harten bij Loes d'r begrafenis.
Dolf | | | aantal reacties: 2 | reageer | gepost door JM op zondag 1 februari |
| |
|
|
.
|
|
