|
|
| Postbodelaantje | | Maud van Braam | | | Verwachtingsvol kijk ik ’s ochtends uit het raam of er vers sneeuw is gevallen. Gelukkig mijn wens is uitgekomen. Kwieker dan normaal kleed ik me aan. De iets te hete koffie zorgt voor een inwendig warme jas die buiten gewenst is. Het is guur en koud. Al vegend loop ik langzaam naar mijn voordeur en pad. Ik hoor dat de buurt net zo in beweging is. Het vredig liggend sneeuwdek met nergens nog voetstappen die mijn blik verpesten, blijkt telkens weer zwaarder dan verwacht. Om me heenkijkend en verder zwoegend naar de straat groet ik de overbuurman. Hij neemt even deze kans van pauze waar en gaat over de straat een gesprekje met me aan. Aanleiding voor de vrouw alleen van twee huizen verder om vriendelijk zich hiermee in te mengen. Het wordt weer gezellig buiten. Dat was lang geleden. Handschoenen wrijven over elkaar. Buurtcontacten wakkeren opnieuw aan. ‘Zo’, zegt de vrouw voldaan en ietwat ergerlijk, ’de brievenbus kan klepperen, ik heb het postbodelaantje weer keurig voor elkaar, nu de rest van buurt nog.’ Mijn overbuurman is klaar voor zijn huis, steekt de straat over en begint aan het strookje stoep van het ouder echtpaar op nummer 4. Voor mij aanleiding om niet tot de grens van mijn huis te vegen. Me super sociaal voelend, pak ik het stuk van mijn buurman ook mee. Nee, niet de gehele breedte. Twee tegels breed lijkt mij voldoende. Alstublieft postbode. | | | aantal reacties: 2 | reageer | gepost door JM op vrijdag 15 januari |
| |
| Zeeën van Tijd | | Maud van Braam | | ‘Graag gedaan en hou me op de hoogte. Ik ben benieuwd naar het resultaat. Tot ziens’, tevreden leg ik de telefoon neer. Weer iemand kunnen helpen, dat geeft een prettig gevoel. Het is al bijna half vijf. Nog snel mijn urenverantwoording van vandaag invullen. Ineens krijg ik haast, opnieuw langer gewerkt dan officieel nodig. Met de jas al aan sluit ik mijn computer af, geef een draai aan de verwarmingsknop en doe de tl-lampen van mijn kantoor uit. ‘Tot morgen’, roep ik in het algemeen en haast me al zoekend in mijn tas naar mijn fietssleuteltje naar buiten. Waar is dat ding toch gebleven? ‘Het is wel zo handig zulke spullen op eenzelfde plek op te bergen’, zeg ik mijn partner treiterend na, terwijl ik uiteindelijk de sleutel onderuit mijn tas opgraaf. Op de fiets bedenk ik me suf welk eten ik moet gaan kopen om snel aan tafel te kunnen zitten. Inge moet immers al over een uur de deur uit, Ellen een kwartiertje later en voor manlief staat dan ook al een team van jongens op het trainingsveld op hem te wachten. Bij de ingang van de Coöp zie ik al dat een snelle winkelronde niet gaat lukken. Het lijkt alweer alsof alles voor niets is. ‘Wat minder goede aanbiedingen mag best van mij’, zeg ik bij het voorbijlopen tegen de filiaalmanager. Zij kijkt mij onbegrijpend aan. Ineens weet ik wat het vanavond gaat worden: Burritos, dat vinden ze allemaal thuis lekker. De kipfilet ligt net als de ijsbergsla zo voor het grijpen. Het juiste pak met kruiden en tortilla’s gooi ik achteloos in mijn mandje. Zo, nu nog de zure room. Een beetje scheldend op mezelf dat ik niet functioneel door de winkel heb gelopen, haast ik me langs kriskras in de weg staande winkelwagentjes naar de koelvitrines. De duwers van deze karretjes praten middenin het gangpad geanimeerd met elkaar. ‘Joh, pak er knus een kop koffie bij en ga er rustig bij zitten’, mompel ik ze toe en zie dat het al 16.40 uur is geworden. Hè verdikkeme, alleen de kuipjes met crème fraiche zie ik in eerste ogenblik staan. Op mijn tenen staand zie ik toch nog wat ik zoek. Alleen, ik kan er niet bij. Wie wil me snel helpen? Ik kijk rond op zoek naar iemand die groter is dan ik. Gelukkig daar komt iemand aanlopen en wil mij een dienst verlenen. Wat een knappe vent, ik krijg er een rode kleur van. Met hem zou ik wel die rolletjes Burritos saampjes op willen eten. Natuurlijk wel met een goed glas wijn en op een ander moment dan zodirect.
Bij de kassa aangekomen staan er twee klanten voor mij die op dit tijdstip schijnbaar hadden bedacht de weekboodschappen in te slaan. Quasi geduldig sta ik te wachten, wetend dat die kanjer achter mij aansluit. Fantaseren sta ik mezelf niet toe, ik ben tenslotte een gelukkig werkende moeder met drie mooie tienermeiden en niet te vergeten een prettige vent.
Ondertussen heeft de eerste in de rij afgerekend, nu nog één voor me. Dat schiet lekker op. Ik word op mijn schouders getikt, ik draai me om en denk dat diegene met die bruine reeënogen en die prachtig gevormde mond achter me mij wat gaat zeggen. Maar helaas, een oude man met een glimlach die heel goed in een horrorfilm zou passen, spreekt mij aan. Of hij even voor mag, al wijzend op zijn pakje boter in zijn hand. ‘Ja hoor, gaat u gang maar’, zeg ik voornamelijk om mijn goede manieren te tonen aan de man over wie ik zo graag zou fantaseren. Ik juich van binnen als hij me goedkeurend toeknikt. Wat is boodschappen doen soms toch zo’n heerlijke bezigheid. 16.45 uur. Met dat de boter op de kassaband wordt gelegd, bedenkt de man voor mij dat hij wat vergeten is en voordat ik kan reageren, dirigeert hij verrassend snel en handig zijn rollator langs de andere wachtenden. Ik kijk verbaasd hem na en kom direct in oogcontact met die mooie jonge god. Hij wil duidelijk een gesprekje met me aanknopen, maar de koffie stond blijkbaar wel heel erg dichtbij want ineens is de oudere man alweer terug en duwt mij opzij om er langs te kunnen. Twee euro vijfentachtig moet hij afrekenen. ‘Wilt u kleingeld?’, informeert hij bij de caissière. Ja, natuurlijk wil ze dat, daar zijn ze altijd wel gek op, alleen alsjeblieft niet nu! De man moet mijn gedachten gehoord hebben. Hij kijkt mij verontschuldigend aan en houdt zijn gehele portemonnee op zijn kop. De tien en twintig eurocenten vallen over de grond. Om sneller van de man af te zijn buk ik behulpzaam. Ook de knapperd gaat door zijn knieën. Samen betalen wij de boter en de koffie. De oudere man bedankt mij vriendelijk voor het voorlaten. ‘Graag gedaan, ik heb toch zeeën van tijd’, zeg ik al kijkend op mijn horloge. Nog een half uur en dan sta ik alleen aan de afwas. Ongetwijfeld heerlijk fantaserend over de Burritos voor twee personen. | | | aantal reacties: 0 | reageer | gepost door JM op woensdag 13 januari |
| |
| Bij De Slager | | historisch | | Een zilvergrijs echtpaar is aan de beurt. Neemt alle tijd, de geëtaleerde waar te bekijken.
’t Slagersmeisje wacht rustig af.
De vrouw wijst iets aan en gebaart: twee stuks.
De man fluistert, nog net hoorbaar: ‘Ik eet dit niet’.
’t Meisje wacht -vleestang in de aanslag- op nader order. De vrouw wijst nog eens en knikt. De man uit zijn ongenoegen op iets luider toon: ‘Voor mij hoeft ’t niet’.
Parallel aan oppakken, wegen en inpakken van twee lapjes vlees klinkt nu luid en duidelijk: ‘We kunnen toch iets ánders kopen? Waarom nou precies dát vlees?‘
’t Meisje vraagt of dit alles is. De vrouw schudt ’t hoofd, wijst nog wat vleeswaren aan. Trekt zich van haar wederhelft niets aan.
‘Je weet dat ik er niet van houd. Waarom koop je dit dan tóch’.
Vlees en vleeswaren verdwijnen in een milieuvriendelijke tas.
‘Dat is dan samen € 22,05’, klinkt vriendelijk uit de mond van ’t meisje.
De man ploft bijkans. ‘Juffrouw, € 22,05 zegt u? Heb ik dat goed verstaan? Dat moet een vergissing zijn!
€ 22,05, is die kassa wel in orde, weet u het zeker? € 22,05!’ Sist z’n vrouw toe: ‘Ik heb je toch gezegd: doe dit niet. Ik wíl ’t niet!’
’t Meisje werpt een blik op de slager. Deze gebaart subtiel: neem maar terug, dat vlees.
De vrouw is echter vastbesloten het vlees te kopen. De man geeft zich nog niet gewonnen.
‘Wat kost dat vlees eigenlijk?’
De twee lapjes worden in de tang genomen en met een sierlijke zwaai op de weegschaal gelegd. Twee bloedarmoedige lapjes. Kalfsvlees, geen twijfel mogelijk.
‘Dit is € 16,00’. Dit wordt gezegd op een toon, alsof ’t geen geld is voor zulk mooi vlees.
Met grote tegenzin betaalt de man de rekening. ‘€ 16,00! Voor iets, waar ik niets om geef!’
Ze gaan weg, zonder de groet van ’t meisje te beantwoorden.
Groeten kost niets, of . . . toch?
Bij de naastgelegen visboer kijken ze naar de kleurloze moten vis in de met ijs en visgerei gestoffeerde vitrine.
Nee, ze kopen er niets. Voor vandaag is ’t mooi geweest.
Josina B. | | | aantal reacties: 0 | reageer | gepost door JM op donderdag 5 november |
| |
| Gestopt | | Marijke Laurense | | Ik ben nu anderhalf jaar geleden gestopt en ik kan het u aanbevelen. Niet langer schaad ik mijn gezondheid en die van mijn omgeving en ook de toestand in de wereld is er enorm bij gebaat.
Zo kan ik ’s avonds weer liedjes zingen bij de afwas, fluitend mijn rekeningen betalen, een stukje joggen (op de stoep uiteraard) of tikkertje spelen met B. Allemaal dingen waarvan je fit en fris wordt.
Ook van stres heb ik geen last meer. Nog voor de wekker gaat, word ik uitgeslapen wakker. Ik ontbijt op m’n gemak en vervolgens vertrek ik ontspannen naar mijn bezigheden buitenshuis en geniet ik bij elk rood stoplicht van het uitzicht. Voor bumperklevers voel ik uitsluitend mededogen.
Stoppen is bovendien dé (gratis!) remedie tegen kredietcrisis en terrorisme. Bijzonder enge dingen die u maar zo op uw dak kunnen vallen. Naar dagelijks verluidt. Die u uit de slaap houden. Want stel dat. En wat nou als dit. Met uw pensioen, uw vaste baan en uw hypotheekaftrek. Met uw vredige dood in huiselijke kring. Angsten die, sinds ik gestopt ben, aan mij steeds minder lurken. Ik laat me niet langer bang maken. En als u en u dat ook zouden doen, hebben de heren en dames journalisten, Bin Laden en Wilders straks weinig anders meer te doen dan vreedzaam in hun tuintjes te schoffelen en ‘môgge’ te brommen als u met uw hondje langs wandelt.
En dat allemaal door een leven zonder televisie. En dan vooral zonder nieuwsberichten, actualiteiten en praatprogramma’s. Al is stoppen met roken, drinken en computeren natuurlijk ook heel gezond.
Maar moet ik als burger dan niet op de hoogte blijven? Onze democratie functioneert toch alleen maar als iedereen goed en op staande voet geïnformeerd is over elke wantoestand in Den Haag, Washington en Pyŏngyang? Burger ik zonder tv niet ongewenst uit? Hoe weet ik dan op wie ik straks moet stemmen? Alsof die pratende hoofden en bewegende beelden met hartverscheurende violen, angstaanjagende pauken of opgejaagde trompetten me daarover wijzer maken. Nee, ik behelp me liever met één saai dagblad per dag; dat is me al heftig genoeg.
Kan ik dan nog wel gezellig meepraten in de koffiepauze? Als ik binnenkort vergeten ben wie Paul de Leeuw en Matthijs van Nieuwkerk zijn en heel onnozel niet weet dat Yolanthe en Obama lekkere dingen zijn? Waar moeten u en ik het dan over hebben? Over dahlia’s? De dood van mijn poes? Dat die van nummer 71 gaan scheiden? De spelregels van Mensch erger je niet? Het weer? Over niets?
Ik ben ermee begonnen. Zo’n offer kan dat niet zijn voor onze gezondheid, inclusief de wereldvrede. Ook al zal het nieuws daarover mij pas een dag later bereiken. Maar dat heb ik er wel voor over. U ook? | | | aantal reacties: 1 | reageer | gepost door Erna op vrijdag 2 oktober |
| |
| Palmpaasezeltje | | (Bolsward, rond 1964) | |  Hij was een Fries boerenjoch van zeven jaar, opgegroeid op een boerderij midden op het land. Hij sprak uitsluitend Fries en bezocht een school met een Friestalige onderbouw. Ook op de doopsgezinde zondagsschool zat hij nog in de Friese klas. Nederlands verstond hij wel, maar hij zei geen woord in onze vaderlandse taal.
De dieren op de boerderij waren zijn speelmakkers. Hij wist feilloos welke koe en welk kalf bij elkaar hoorden, kende alle schapen en geiten en wist waar de kippen hun eieren legden. Een stugge Friese boer in de dop. In de vakantie ontdekte hij op de Bolswarder veemarkt een slachtkoe die in zijn vaders stal was geboren. Het kind drong zich tussen de koeien door om ‘zijn’ koe aan te halen. Dit tot grote schrik van de veekooplui, die hem tussen de dieren wegtrokken.
Het was Palmpasen. De kinderen van de kinderdienst hadden palmpaasjes gemaakt. De eerste helft van de dienst was op de kinderen ingesteld, die daarna met de palmpaasjes zouden vertrekken. Dan zou de dienst voor de volwassenen komen. Voor de kinderen zou ik het palmpaasverhaal vertellen.
Nu staat het verhaal van de intocht van Jezus in Jeruzalem in alle vier de evangeliën: Marcus en Lucas laten twee discipelen een jonge ezel halen waarop nog niemand ooit gereden had. Johannes vermeldt dit er niet bij. Matthéüs laat een ezelin met veulen halen en geeft de indruk dat er op de volwassen ezelin gereden wordt. Het verhaal stoelt op Zacharia 9:9, waar gesproken wordt over een jonge ezelshengst, maar waar niet genoemd wordt of dit dier al berijding gewend is.
Ik had dus de keus om een reeds afgerichte of een nog onbereden jonge ezel in mijn verhaal in te vlechten. Ik koos voor het laatste en vertelde. De kinderen zaten vol aandacht te luisteren. Ook onze kleine boer zag het voor zich afspelen. Toen ik het had over de twee leerlingen die een nog onbereden ezel gingen halen, sprong Jelle op en riep, omdat hij ongelukken wilde voorkomen: "Dat kin net, dat docht er net! De achterpoaten gean omheech, de kop nei ûnderen en Jezus falt op 'e groun!". (*)
De gemeente dreigde in lachen uit te barsten, maar met een paar handbewegingen voorkwam ik dit. Onze kleine boer had gelijk. Gelukkig redde één van de assistenten de situatie door op te merken dat die twee mannen die de ezel moesten halen, vissers waren en geen verstand van ezels hadden. Ik kon het verhaal vervolgen door Jezus te laten overstappen op de ezelin. Toen de jeugd met de palmpaasjes de kerk uit was, konden de volwassenen vrolijk uitlachen. Ik zal nooit meer de palmpaasezel als een jong onbereden dier voorstellen, want dan gebeuren er ongelukken.
(*) "Dat kan niet, dat dacht hij niet. De achterpoten gaan omhoog, de kop naar onderen en Jezus valt op de grond!"
Dit verhaal komt uit de bundel "Belevissen van een Predikantsvrouw", waarover meer gelezen kan worden via deze link. | | | aantal reacties: 0 | reageer | gepost door JM op maandag 28 september |
| |
|
|
.
|
|
