|
|
| Wolkenschommels en Mestkevers | | Verslag schrijfavond 11 mei | | Ondanks de vele afmeldingen waren er weer acht schrijvers op de maandelijkse schrijfavond in De Poort afgekomen. De avond werd geopend met Fernando Pessoa, over de zin der dingen. Want wat is het dat ons in vervoering brengt?
Pessoa's laatste regel "De dingen zijn de enige verborgen zin der dingen" vervoert ons.
Maud bracht haar vervoering tot uiting in een frustratie. De ouders op de tribunes van hun sportende kinderen in het veld zorgen voor scheldkanonnades en emotionele irrationaliteit, waar onze pr-functionaris het hare over schreef.
Ans wist zichzelf gevangen in de zang van een kind. Haar zintuiglijke waarnemingen zijn een lust voor het oor.
Willem bracht voor de verandering een verhaal ten gehore, om de komische noot later te vervangen door een prachtig gedicht, die stilte en daarom wellicht vervoering afdwong. De schemer was ervoor. Aan zijn wolken kwamen schommels te hangen.
Joop verlangt in zijn gedichten naar contact met lezers, bezorgt menigeen ronde wangen, blozend, om in strijklicht zijn vervoering te vinden.
Betty had een andere invalshoek of vluchtroute gekozen. Haar light verse over de baan van muggen kreeg veel opbouwende kritiek, waar zij haar voordeel mee deed. Knap, want Betty schrijft meestal verhalen. Het is goed te merken dat de schrijfkring uitdaagt tot vernieuwing.
Elli was wederom behoorlijk productief geweest. Niet alleen wilde zij nog een gedicht -door haar voorgedragen tijdens de barbecue tgv het 30 jarig jubileum der GSK- bekritiseerd horen. Ze schreef ook een puntdicht en een antwoord op een gedicht van Willem, dat hij voordroeg op de schrijfavond van 13 april jl. De bleke ogen van Ophelia bracht de kring in Shakespeariaanse vervoering. De mestkevers deden daar lustig aan mee.
Martijn bracht een verhaal ten gehore over een gestoten hoofd aan een afzuigkap met als gevolg gevloek, getier en messengewerp. Dat zegt de niet aanwezige lezer niets, maar als u nu nieuwsgierig bent geworden: wees volgend seizoen van harte welkom! De Gelderse Schrijvers Kring start weer in september, dus genoeg maanden om inspiratie op te doen en woorden op papier te deponeren.
De haikusuite van Erna werd op haar verzoek bewaard voor de volgende keer.
Het was een prachtig jaar met veel nieuwe leden en een algemeen hoog niveau, dat tijdens het seizoen enkel hoger leek te worden.
De speciale seizoensafsluiting met een schrijf- en voordrachtscursus op 1 en 15 juni a.s. is uitsluitend voor leden toegankelijk.
Volgend seizoen gaan we met frisse moed verder!
Vergeet niet naar ons Open Podium van 20 mei te komen.
Om 20:00u in de bibliotheek te Velp.
Toegankelijk en gratis voor iedereen! | | | aantal reacties: 0 | reageer | gepost door JM op dinsdag 18 mei |
| |
| Schrijfavond 13 april | | Krokussen en keukengerei | | De avond werd geopend met Baudelaire, omdat bij het thema 'Het Diner' ook gedronken moet worden.
Ans zag riet bij een smal looppad langs de Geul zich ongeknakt oprichten. Haar map geeft bij weinig inspiratie altijd voldoende materiaal om kwalitatief uit op te diepen.
Elli schreef niet alleen over saffraan, de meeldraden van krokussen, maar kwam met een technisch interessant verhaal dat, zoals een goed verhaal meestal betaamd, van kwinkslagen was voorzien. Pielepotenpolitiek was misschien nog een verspreking, maar vlezig gebitloos, over ingekeerde botoxlippen, zeker niet. Haar sonnet over een sprookjesbos was vrij van toon, wellicht doordat zij vannacht een flierefluitje wilde maken.
Dolf ging in zijn viergangengedachten pas bij het toetje, net nadat de levertraan was ingenomen, overstag. Over zijn knappe gedicht werden zowel inhoudelijke als technische vragen gesteld, maar Dolf wist het zeker: hij zou er niets meer aan doen.
Maud liet geuren culinair walmen, zocht voor een spitsmuis een schuilplaats in de servetring met initialen en animeerde een amuse of amuseerde misschien een animatie.
Martijn gaf de consumptiemaatschappij een veeg uit de pan, zoals zo mooi werd bedacht door de aanwezige kring. Op het einde droeg hij een gedicht voor dat onstond na een geslaagd diner.
Betty liet zich als nieuw lid niet onbetuigd, en bracht een verhalende observatie die ze bijna als column voordroeg. De letterlijk prakkende figuur vergat enkel het kuiltje voor de jus, riep bij diverse aanwezigen evenzovele herinneringen op, maar bij allen een lach. De bollen ijs werden gebombardeerd naar bommen ijs, die vanaf hoogte in het mannenbakje vielen.
Erna schreef prachtige haiku over het diner. Woorden die bij allen andere beelden opriepen.
Zinnen als laat staan vreemde bitt're drankjes / daarvoor ben je mij te lief tonen dat light verse niet immer licht is.
Willem had een technisch goed stuk geschreven over diverse etenswaren en bleek, toen de rook was opgetrokken, veel briljantere teksten te hebben geschreven dan hij zichzelf bewust was. Volksrijm moet nog op muziek gezet lijkt de beste omschrijving. Dat kwarteleitjes op garnalendijtjes rijmt vindt Willem logisch. De kring vond van niet; je moet er maar opkomen.
Zelfs op een prachtige lenteavond als deze, hadden zij de moeite genomen om naar De Poort te komen, hun gedachten met allen te delen en ons te vergasten op hun schrijfwerk.
Het was gezellig aan de bar.
Er is naar Baudelaire geluisterd. | | | aantal reacties: 0 | reageer | gepost door JM op woensdag 14 april |
| |
| Wibo Kosters Wint! | | het PSK van de GSK | |  Unanieme jurywinnaar van het PoetrySlam Kampioenschap Gelderland 2009/2010 is Wibo Kosters geworden! Hij ontving de hoofdprijs van € 250,- en deelname aan het Nederlands Kampioenschap.
Publiekswinnaar werd Saskia van Leendert!
Zij ontving de publieksprijs van € 100,-.
Zaterdagavond 20 maart.
Zij die de terechte moeite hadden genomen naar de finale van het PoetrySlam Kampioenschap Gelderland 2009/2010 te komen, stonden aan de vooravond van een bijzondere en hoogwaardige avond.
De avond werd geopend met een lentegedicht en een gedicht over de taalkunstenaars zelf.
De zeven slammers hadden de eerste ronde 8 minuten speeltijd, om na de pauze en na het prachtige muzikale intermezzo van Dear Jane nog eens 4 minuten hun kunsten te mogen vertonen.
Erika de Stercke beet het spits af.
Haar inhoudelijk goede poëzie werd met een kleine voordracht te berde gebracht. Onderkoelde humor, vooral in het tweede gedeelte, wist menige lach te ontfutselen aan het enthousiaste publiek. De jury vond het jammer dat ze niet eerder wat meer los kwam en dat haar eerste optreden geen acht minuten, maar veel minder lang, duurde.
Erg leuk waren haar originele keuzes in zowel vorm als inhoud. Ze liet een limerick horen, een zeer moeilijk genre, en wilde "een lul aan de haak slaan", waarvan de jury opmerkte dat die opmerking bij alle mannen zowel een lach als een rilling veroorzaakte.
Pom Wolff was inhoudelijk sterk. Zijn humor en tragiek zijn mooi in balans en de dokter was een terugkerend thema in zijn werk. Hij was origineel, dynamisch en één van de twee slammers die het publiek letterlijk in zijn werk betrok. De jury vond Pom Wolff fysiek sterk, maar ook dat hij teveel letterlijk uitbeeldde en had graag emotie uitgebeeld gezien. Daarnaast was zijn werk niet altijd even toegankelijk. Zinnen als "jij leed aan orde, ik aan aarde" en "wat heb je aan verstoppertje spelen, als ze je toch niet zoeken" tonen zijn dichtkwaliteit.
Arjan Blok was niet aanwezig.
Jean Loeckx begon met een zevenluik over het ideale rendez-vous. Een prozagedicht dat wervelde van metataal tot letterlijkheid. Zowel in het eerste gedeelte als in het tweede deed hij alles uit het hoofd. Nogal indrukwekkend, zeker omdat er in zijn laatste vier minuten zoveel tekst op een zo hoge snelheid uitkwam dat de jury zich verwonderde over hoe makkelijk het te volgen was. Dat Jean Loeckx met taal weet om te gaan, bleek uit zinnen als "samen op de horizon liggen".
Sander Essers (alias Doctor Anders) bracht, samen met zijn zeer toegankelijke poëzie, veel theater mee, zowel voor als achter het podium. Met leuke vondsten en een Spaanse serenade veroverde hij de harten van het publiek. De jury waardeerde zijn light verse, maar vond de teksten te ééndimensionaal. Zijn gedichten mogen meer schuren. Sander Essers heeft een regisseur nodig. Hij zoekt de performance echter als geen ander en heeft zich in het proces goed ontwikkeld. Eén van zijn leuke taalvondsten kwam voor in een gedicht over Liesje, waarin "stoute sokjes worden toegesproken".
Melvin van Eldik is overtuigend. Een persoonlijkheid op het podium en hij doet alles uit het hoofd. Doordat hij niet hoeft te zoeken naar woorden werd de jury meegesleept in zijn beelden. Melvin heeft het talent om zeer scherpe poëzie te maken, die tegen de ranzigheid aanschurkt, maar het nooit wordt. Ook hij zoekt naar de performance. De jury vond het jammer dat het allemaal groots is wat hij doet. De kracht van het grote zit vaak in het tonen van het kleine. Dat Melvin van Eldik een dichter pur sang is blijkt uit een zin als "je rode rokje gekreukt in vreemde taal".
Wibo Kosters is een pure, eerlijke dichter. Zijn maatschappij-kritische blik wordt met een eigenheid in toon, die bijna zingend of zalvend is, over het publiek gesmeerd. De jury was verbijsterd over hoe zoveel eentonigheid zo boeiend kan blijven. Hoe zo weinig theater zo interessant is om naar te kijken. Ja, Wibo Kosters weet dondersgoed wat hij doet. Tegelijkertijd is die eentonigheid ook de weinige kritiek. De jury vroeg zich af of hij nog beter wordt als hij meer theater zou brengen. Zijn blues klonk nog lang na: "de plaat gaat en gaat en gaat (...) aai dit lied, buurvrouw, aai dit lied".
Saskia van Leendert maakt gedichten die dichtbij zijn. Haar beeldende poëzie is omschrijvend, nooit benoemend. Dat is knap. Saskia maakte groei door, vooral door het uit haar hoofd te leren. Een eenvoudige doch doeltreffende methode om meer contact met het publiek te maken. De jury bleef geboeid, maar vond haar poëzie te vaak over personen gaan, zodat het thema niet genoeg varieerde. De momentsbeschrijving "geboeid publiek keek ademloos" en de mooie zin "ik smeet mijn ex op tafel" bleven hangen.
Met dank aan:
- De slammers!
- Het publiek dat genereus applaudiseerde.
- De bblthk, in het bijzonder Betsy Zaaijer, voor de prachtige lokatie en organisatie, maar ook de medewerkers waarzonder de avond niet tot het grote succes was gekomen.
- De jury, bestaande uit Nelleke Verweij (theatermaakster) Annie van Gansewinkel (schrijfster) en Martijn Boele (dichter, slammer).
- Eenieder die op enige wijze betrokken is of is geweest bij het eerste PoetrySlam Kampioenschap Gelderland.
Zoals een heer uit het publiek het mooi samenvatte: "Eigenlijk te veel moois om achter elkaar te horen."
Hier is de GSK het volledig mee eens.
Wij feliciteren Wibo Kosters en Saskia van Leendert van harte en hopen u allen te zien in het volgende jaar!
Organisatie PSK
Bestuur de GSK | | | aantal reacties: 0 | reageer | gepost door JM op zondag 21 maart |
| |
| Verslag Schrijfavond "Onverwachte Ontmoeting" | | Eerlijkheid ontmoet literatuur | | Vanwege vakantiegangers en andere keurige afzeggingen waren er acht leden naar de schrijfavond gekomen. Dit bleek juist goed. Het onderwerp "Onverwachte Ontmoeting" was blijkbaar zo inspiratievol dat bij de inventarisatie de één na de ander op de proppen kwam met een bult uitstekend schrijfwerk!
Joop moest helaas verstek laten gaan, maar stuurde met zijn keurige afzegging een zogenaamd sms-gedicht mee: 160 tekens, inclusief spaties en interpunctie. Niet meer niet minder. Exact.
160-gedicht - Joop Meijvogel
Ik leef van zwarte en witte
letters en zoek altijd mijn tegenpool
proef niet slechts van
mijn zwarte vullng
het gaat om meer
let ook op het wit en laat me heel
Met dit gedicht werd de avond geopend.
Willem schreef over Dietert, die desgevraagd oerwoudgeluiden van zelf verzonnen primaten ten gehore bracht, maar had ook diverse sonnetten meegenomen, waarin slangen schuiven en muggen rondedansen doen.
Dolf had in zijn winterwaarheid het onderwerp van de vorige keer verwerkt. Op 30 januari 30 regels geschreven. Het spreekt voor zich dat alle aanwezigen dit gedicht nog wilden horen. Voorts stootte Dolf in zijn zeer korte verhaal zijn hoofd waardoor de romantiek leek te verdwijnen. Zijn niet-rijmende sonnet, waardoor de discussie losbrak of de rijmdwang inherent is aan het sonnet, werd goed ontvangen.
De metafoor die Elisabeth voor haar vaatdoek beschreef was komisch, terwijl haar light-verse in brief- en rijmvorm over haar verlies veel dieper ging.
Maud had twee onverwachte ontmoetingen, die beiden veel lagen hadden die op het eerste gehoor misschien niet direct duidelijk waren. Haar eerste, tweede en derde ik die elkaar vermanend toespraken profileerden een zure humor die door velen gedeeld werd.
De gedichten die Ans schrijft zijn over het algemeen zeer lyrisch, beelden en simpelweg mooi. Een zin als water slalomt om een obstakel toont haar schrijfkracht.
Wat Vivaldi kan, kan Theo ook. Vier klassieke sonnetten over de jaargetijden, waarbij in de lente weken vastgevroren in de tijd zaten, van de zomer gezongen moet worden, de herfst het najaar rustig door de tijd bladert en in de winter het licht al vroeg vlucht in de avond.
Alsof dat niet genoeg was, trakteerde hij de kring op een gedicht geschreven in Portugal dat Nachtvorst heette.
Nieuwbakken lid Elli heeft haar draai gevonden. Vol passie stortte ze zich op de opdracht en dat resulteerde in een haiku, een sms-gedicht, een sonnet, een kort verhaal én een nieuw bedacht genre: het twitgedicht. Bij deze staat dit genre op haar naam, waarbij maar één regel geldt, voorlopig: maximaal 140 tekens. Elli ontwikkelt zich razendsnel en schreef ondermeer eerlijk een geschiedenisportret, een sonnet over het sonnetschrijven en een onverwachte ontmoeting in een Egyptisch restaurant, waarbij één van de twee kado's een plastic placemat met een ikoon was.
Martijn droeg een gedicht voor over een onverwachte ontmoeting waar volgens de kring de vergankelijkheid van schoonheid in werd aangestipt. Daarnaast was er de onverwachte ontmoeting die u hier kunt lezen.
Alle feedback werd weer hartelijk ontvangen.
De schrijfavonden lijken alsmaar opener te worden en deGSK timmert hard aan de weg.
U bent van harte welkom! | | | aantal reacties: 1 | reageer | gepost door JM op dinsdag 9 maart |
| |
| Verslag Schrijfavond "Dertig" | | Geef de ruimte kado | | De avond werd geopend met een gedicht van Joop die er helaas niet bij kon zijn, maar in gedachten aanwezig was door zijn gedicht voor te laten dragen.
Dertig Maal - Joop Meijvogel
Dertig maal rondom de aarde
in een bootje
of een kunstmaan
dertig maal mijn eigen stad
zien verglijden
ondergaan
dertig maal jou afscheid kussen
afstand nemen
laatste groet
laat het nimmer meer gebeuren
laat ons
samen verder gaan.
De immer verrassende Willem bracht frank en fier een Shakespeariaans drama in dertig bedrijven te berde, dat niet alleen uitstekend in elkaar zat, maar ook enorm grappig was. Een doortrapt mes, in voorwaarts voelen vastgegrepen, maar ook baby's die beschuit aten kwam in zijn stuk voor. Alsof dat niet genoeg was, had hij een verhaaltje geschreven en nog een gedicht gemaakt, waarin dertig min één meisjesnamen alles aan de verbeelding overlieten.
Theo was op wintersport geweest, en las daarom twee zeegezichten voor, het onderwerp van de vorige avond. Met zinnen als vederlicht vieren de vogels feest, de dichter krijgt de strofes kado en trots eren de rotsen kreeg hij de liefhebbers uiteraard aan zijn kant.
Zo ook voor Ans. Zij droeg een verhaal voor over haar leven als dertiger, waarbij ze geroerd werd door de leerlingen in haar klas die geen enkele grap of opmerking maakten over haar gipscorset. Haar jongleren over hitsige singels was een beeld dat niet duidelijker kon worden verteld.
Erna had haar dertig haiku (!) in de autodeur laten zitten, maar haar geheugen functioneert als een dertiger, want ze lepelde er zo één op. Deze kunt u hier lezen.
De drie haiku die Elli schreef gaven mooi de levenscyclus weer. Zoals altijd hoort zij graag opmerkingen. Een uitnodiging die door de kring met graagte werd aangenomen. De feedback was opbouwend en werd niet tegen dovemansoren gezegd. Het is goed te zien hoe de kring elkaar helpt.
Ludwich had, na volgens eigen zeggen behoorlijke hoofdbrekens, twee prachtige gedichten geschreven. Eén over het zoeken naar ruimte, de ander over een druppel. De zinnen neem tijd voor de afstand, neem afstand van de tijd kregen éxtra complimenten.
Het verhaal van Maud was diepzinniger dan in eerste instantie gedacht. Mede daardoor kwam er een mooie discussie los, die tot veel nieuwe gedachten en inzichten leidde. Hoe benader je een onderwerp als 'dertig'? Hoe pak je het aan? Wat wil je met een dergelijk onderwerp? Zeer interessant, ook voor de toekomstige schrijfavonden.
Martijn sloot af met een acroniem:
De Enige Reden Tot Inzichtelijk Geluk en stelde een oefening voor. U kunt het resultaat hier vinden.
Bent u geen lid van de GSK, maar wilt u vrijblijvend ook een schrijfavond bijwonen? Dat kan altijd. Neem gerust contact met ons op! | | | aantal reacties: 1 | reageer | gepost door JM op woensdag 10 februari |
| |
|
|
.
|
|
